Fondsenwerving door de Kerk

Fondsenwerving door de Kerk - Een Bijbelse "Case Study"
Kerkelijke fondsenwervingen kunnen betrekking hebben op een breed scala van onderwerpen. In onze 21^e-eeuwse wereld van radio-slogans, TV-beelden en 'televangelisten' die tot onze harten spreken (en deze soms manipuleren) om onze steun te verkrijgen kan het soms verwarrend zijn om te onderscheiden wanneer het gepast is om te geven en hoeveel je zou kunnen geven. Gelukkig heeft God ons in Zijn Woord een voorbeeld gegeven van een gepaste "fondsenwerving door de kerk."

We vinden het eerste voorbeeld van een dergelijke inzameling in de vroege kerk in Handelingen 11:29-30. De Kerk van Jeruzalem bevond zich in een netelige financiële situatie en werd zo het onderwerp van een bijzonder hulp-project. De reden voor de armoedige toestand van de kerk kan teruggevoerd worden naar de geboorte ervan. De oorspronkelijke kerk bestond voornamelijk uit Joden en Joodse pelgrims die vanuit het hele Romeinse Rijk naar Jeruzalem reisden om daar het Pinksterfeest te vieren. In Handelingen 2 is vastgelegd hoe deze Joodse "Christenen" een onderdeel waren van de 3000 mensen die op miraculeuze wijze tegelijkertijd volgelingen van Jezus werden. Ze bleven in Jeruzalem en vormden daar de eerste congregatie van gelovigen. Hun aanvaarding van Jezus Christus als de Messias leverde hen alleen maar schaamte, vervolging en afwijzing door de andere Joden op. Niet in staat om de kost te verdienen moesten deze Joodse bekeerlingen voor woonruimte en bestaansmiddelen op elkaar vertrouwen. De gelovigen van de kerk in Jeruzalem waren gulle gevers. Zij wisten dat alles wat ze hadden het bezit van God was en daarom verkochten zij alles wat ze hadden om elkaar te kunnen helpen.

"Allen die het geloof hadden aanvaard, bleven bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Ze verkochten al hun bezittingen en verdeelden de opbrengst onder degenen die iets nodig hadden." (Handelingen 2:44-45)

"Wat de collecte voor de heiligen betreft, moet u de richtlijn volgen die ik aan de gemeenten in Galatië gegeven heb: laat ieder van u elke eerste dag van de week naar vermogen iets opzij leggen. Dan hoeft er bij mijn komst geen geld meer te worden ingezameld. Wanneer ik eenmaal bij u ben, zal ik degenen die u hebt uitgekozen om de gaven te overhandigen, met aanbevelingsbrieven naar Jeruzalem laten gaan. Als ik zelf ook de mogelijkheid heb naar Jeruzalem te gaan, zullen ze mij vergezellen." (1 Korintiërs 16:1-4)

Fondsenwerving door de Kerk - De Bijbelse Principes
Uit de brieven van Paulus kunnen we afleiden dat "fondsenwervingen" niet alleen legitiem door de kerk kunnen worden uitgevoerd, maar dat het ook om een collectieve inspanning gaat. Paulus zegt: "laat ieder" iets opzij leggen. Wanneer er een werkelijke behoefte ontstaat, dan bestaat de verantwoordelijkheid van elke gelovige er onder meer uit het helpen om in deze behoefte te voorzien. Wanneer een gelovige in armoede leeft, dan betekent dat nog niet dat hij hiervan vrijgesteld is. Zoals door de arme weduwe wordt geopenbaard die haar twee "onbeduidende" muntjes gaf, geeft God om wat zich in je hart afspeelt en niet om de hoeveelheid die je geeft (zie Marcus 12:40-44).

Paulus beantwoordt bovendien de vraag: "Hoeveel moeten we geven?" Gelovigen moeten "naar vermogen" geven, oftewel al naar gelang wat hen door God is gegeven. De Bijbel gebiedt gelovigen niet om een vastgesteld bedrag te geven; nee, het is aan ons om te beslissen hoeveel. Wat God het belangrijkste vindt is dat we met een oprecht en vreugdevol hart geven (zie 2 Korintiërs 9:7).

We leren hier ook dat gelovigen horen te sparen zodat zij kunnen geven. Paulus vertelt de Korintiërs om elke week iets "opzij te leggen". Als je wil geven dan komen hier planning en opofferingen bij kijken; persoonlijke wensen moeten opzij worden gezet. We geven God wat waardevol is, niet de restjes nadat we eerst onze eigen wensen en verlangens hebben bevredigd. Daarnaast voegt Paulus toe dat het, wanneer het om geld gaat, de verantwoordelijkheid van de congregatie is om betrouwbare mannen "aan te bevelen" die de fondsen kunnen beheren. Handelingen 6:2-3 belicht eveneens het belang van het selecteren van God-erende mannen die de collecte van de kerk beheren.

De oproep om de kerk in Jeruzalem te helpen was specifiek gericht aan gelovigen. Hoewel dit niet expliciet wordt vermeld kunnen we toch afleiden dat fondsenwerving door de kerk ook beperkt moet zijn tot de kerk. Een groot aantal leiders is het hierover niet met elkaar eens. Maar, als we ongelovigen om geld zouden vragen dan lijkt dat een groot struikelblok. Tenslotte lezen we dat gelovigen de verantwoordelijkheid hebben om zich voor een dergelijke wervingsactie in te zetten tot deze helemaal afgerond is. In een andere passage bemoedigt Paulus de Korintische kerk door hen te herinneren aan de inzet die zij eerder toonden en door hen te vragen om de collecte te voltooien (zie 2 Korintiërs 8:11).

Tweet

Volg ons:

---