Drieëenheid

De Drieëenheid - Onmiskenbaar Christelijk
Middels een groot aantal referenties aan de Heilige Geest, God en Jezus als drie afzonderlijke personen (Matteüs 28:19, Romeinen 1:1-4, 1 Petrus 1:1-2, Openbaring 1:4-5), realiseerden de schrijvers van het Nieuwe Testament zich vol vreugde wat hun voorgangers uit de oudheid al hadden geanticipeerd en opgeschreven. En dat mag ook verwacht worden als het waar is dat de Bijbel de werkelijke geschiedenis beschrijft: voorspel eerst, implementeer later; eerst de schaduw, dan de werkelijkheid; eerst de typering, dan de anti-typering. Net zo belangrijk is dat het standpunt over de Drieëenheid in het Nieuwe Testament in harmonie is met de verwachtingen uit het Oude Testament: de Vader initieert en de Zoon voert uit, door middel van de Heilige Geest. Het werk van de Heilige Geest versterkt de nadruk van het Oude Verbond in het bijzonder. Genesis 1:1-2 vermeldt dat de Heilige Geest het leven uit een donkere, vormloze, lege diepte schiep. In Romeinen 8:11 merkt Paulus op dat de Heilige Geest het leven opnieuw schept, uit de oude menselijke natuur. Als Hij in het ene geval fysieke elementen ordende en in het andere geval geestelijke schepselen ordende, dan was en is de schepping Zijn werk. En als alle vruchtbaarheid en alles wat daaruit voortkwam het resultaat was van het feit dat Hij over de chaos zweefde, dan komt nu al het geestelijk leven voort uit het feit dat Hij de bekeerlingen overtuigt en in hen huist.

De Drieëenheid - Inherent en Essentieel
Er bestaat geen logische manier waarop we zouden kunnen beweren dat de Drieëenheid niet te ontcijferen, en daarom onaanvaardbaar, zou zijn. Een groot aantal patronen in het alledaagse leven in het universum, waaronder de weerpatronen, de groei van oogsten, conceptie en geboorte, blijven mysterieuze maar acceptabele zaken; onverklaarbaar, maar geloofwaardig. Noch moeten we de fout maken die Michael Servetus maakte toen hij beweerde dat de doctrine filosofisch gezien onverdedigbaar is. Een doctrine hoeft niet filosofisch verdedigbaar te zijn om Bijbels te zijn. De technische details van het vergieten van het bloed van Christus ter vergeving van de zonden is hier een voorbeeld van. Geen enkele theologische theorie over de verzoening die gepostuleerd zou kunnen worden kan de vergeving zekerder maken dan ons geloof dat dit waar is gewoonweg omdat Jezus dit zei!

Het woord god heeft voor eenieder die het woord uitspreekt of aanroept een zekere betekenis, ook al gaat het om een animist die voor bescherming van boze geesten vraagt. De bijbelse God heeft en geeft zeer zeker zin en betekenis, maar zoals Hij deze definieert, met ons begrip van ons eigen "zelf" en met de wereld verbonden aan God's definitie. Hij heeft één aard of essentie, die in drie personen wordt uitgedrukt: Vader, Zoon en Heilige Geest. Elk van hen is samen met de andere twee gelijk aan hen en eeuwig met hen. Zij leven in een complete, perfecte liefde die zonder voorbehoud en absoluut volledig is, die niets nodig heeft en waaraan niets ontbreekt -- zelfs geen universum gevuld met schepselen, zelfs geen mensheid om een relatie mee te hebben. Het meest belangrijke is dat God inderdaad het universum schiep, met hierin de mensheid naar Zijn evenbeeld als de climax van deze schepping, omdat LIEFDE gedeeld, uitgedrukt en gedramatiseerd moet worden. Daarnaast ontleent de mensheid al zijn besef van samenzijn, gemeenschap, associaties en relaties aan de Drieëenheid als het foutloze model voor deze zaken.